Rekeningrijden komt neer op een tolheffing op het gebruik van wegen. Het kan een kilometerheffing zijn, waarbij per afgelegde kilometer een bepaalde som moet worden betaald. Of het kan een ‘zone'heffing zijn: je betaalt dan een toegangsprijs om bepaalde zones binnen te rijden. De hoogte van de heffing kan variëren naargelang de tijd en de plaats.

Minder verkeer in Londen

Dat kilometerheffing leidt tot minder verkeer, daar bestaan duidelijke cijfers voor. Londen geldt hier als voorbeeld. Sinds februari 2003 moeten automobilisten die op werkdagen tussen zeven uur 's ochtends en halfzeven 's avonds het centrum binnenrijden, een ‘congestion charge' betalen, die momenteel 8 pond of bijna 12 euro per dag bedraagt. De verkeersintensiteit in de tolzone is daardoor met ongeveer 20 procent gedaald.

Duitsland als pionier

In 2005 voerde Duitsland als eerste in de wereld rekeningrijden voor vrachtwagens in. Vandaag betalen driehonderdduizend vrachtwagens om te rijden op de Duitse autowegen. De helft daarvan komen uit het buitenland, waaronder ook twaalfduizend uit België. Het levert de Duitse staatskas jaarlijks drie miljard euro op (cijfers 2008). Voorlopig gaat het om een ‘vlak‘ tarief: je betaalt per kilometer, ongeacht plaats en tijdstip. De route van de vrachtwagens wordt gevolgd via satelliet, met gsm of gps.

België is er klaar voor

Organisatorisch of technologisch hoeft ook in België niets de introductie van het rekeningrijden nog in de weg te staan. Het schrikbeeld van vervelende tussenstops aan péages is achterhaald, want betalen kan gerust los van de autorit gebeuren, bijvoorbeeld via internet of gsm.

Europa wil het

Of je er nu voor of tegen bent: rekeningrijden zal er op een of andere manier komen. Europa is de grote verscheidenheid aan heffingen voor het goederenvervoer immers liever kwijt dan rijk. Tol, wegenbelasting en eurovignet moeten plaatsmaken voor een uniforme heffing die uitgaat van het principe ‘de gebruiker betaalt'.